CBAM w 2026 roku wchodzi w fazę, w której błędy przestają być wyłącznie „teoretyczne”. Do tej pory wielu importerów traktowało mechanizm CBAM jako obowiązek raportowy, który można odłożyć na później. Od 2026 roku takie podejście może jednak prowadzić do bardzo konkretnych konsekwencji: blokady importu, dodatkowych kosztów albo problemów z rozliczeniem emisji.

Jednym z najczęstszych błędów jest założenie, że CBAM „jeszcze nie dotyczy” danego importera. Próg 50 ton bywa interpretowany zbyt uproszczone. Importerzy często patrzą wyłącznie na pojedyncze dostawy albo na import do jednego kraju, zapominając, że próg odnosi się do łącznej masy towarów CBAM przywożonych na cały obszar celny Unii Europejskiej w danym roku. Dodatkowo próg ten w ogóle nie ma zastosowania do energii elektrycznej i wodoru, co bywa całkowicie pomijane w analizach.

Kolejnym błędem jest odkładanie rejestracji na PUESC i uzyskania dostępu do rejestru CBAM. Bez odpowiedniego uprawnienia nie ma dostępu do portalu CBAM, a bez portalu nie ma możliwości złożenia wniosku o status upoważnionego zgłaszającego CBAM ani zakupu certyfikatów. W praktyce oznacza to, że nawet dobrze przygotowany importer może utknąć na etapie czysto formalnym, jeżeli nie zadba o dostęp do systemu odpowiednio wcześnie.

Często spotykanym problemem jest również zbyt późne złożenie wniosku o status upoważnionego zgłaszającego CBAM. Importerzy nie zawsze mają świadomość, że procedura nadania tego statusu może trwać do 120 dni. Co więcej, w 2026 roku możliwość importu towarów CBAM na podstawie samego wniosku jest ograniczona w czasie i wymaga spełnienia konkretnych warunków. Spóźnienie się z wnioskiem może oznaczać realne ryzyko wstrzymania importu.

Osobnym błędem jest brak decyzji, kto w praktyce ma pełnić rolę upoważnionego zgłaszającego CBAM. Część importerów zakłada, że „zrobi to agencja celna”, nie sprawdzając, czy pośredni przedstawiciel celny w ogóle wyrazi zgodę na przyjęcie tej roli i związanej z nią odpowiedzialności. Brak jasnego ustalenia tej kwestii może prowadzić do chaosu organizacyjnego dokładnie w momencie, gdy import powinien przebiegać płynnie.

Wielu importerów nie przygotowuje się również na obowiązek złożenia gwarancji CBAM. Dotyczy to zwłaszcza podmiotów, które prowadzą działalność krócej niż dwa lata. Brak świadomości tego obowiązku często wychodzi na jaw dopiero na etapie składania wniosku o status UZ CBAM, co może znacząco wydłużyć cały proces albo nawet doprowadzić do odmowy nadania statusu.

Poważnym błędem jest także niedoszacowanie kosztów CBAM. Skupienie się wyłącznie na cenie certyfikatów CBAM bez uwzględnienia ich zmienności, kursu euro, kosztów obsługi administracyjnej czy wpływu emisji wbudowanych prowadzi do błędnych kalkulacji opłacalności importu. CBAM to nie jednorazowy koszt, lecz nowy element stały w strukturze kosztowej importera.

Na koniec warto wspomnieć o błędzie, który w praktyce może być najbardziej problematyczny – braku współpracy z dostawcami spoza Unii Europejskiej w zakresie danych o emisjach. Bez rzetelnych informacji o emisjach wbudowanych importer naraża się na stosowanie wartości domyślnych, które zwykle są mniej korzystne finansowo. Odkładanie rozmów z producentami na ostatnią chwilę to prosta droga do wyższych kosztów CBAM.

CBAM w 2026 roku nie pozostawia już wiele miejsca na improwizację. Im później importer zacznie porządkować kwestie formalne, organizacyjne i finansowe, tym większe ryzyko, że CBAM stanie się barierą w imporcie, a nie przewidywalnym elementem działalności.